Examens worden altijd door twee correctoren nagekeken. In het zeldzame geval dat deze er samen niet uitkomen, worden de betreffende examens per koerier opgestuurd naar een speciale commissie. Zij nemen de zogenaamde derde correctie op zich. Die koerier was ik.

Zo kwam het dat ik op een zaterdagochtend met een grote envelop gevuld met een flinke stapel examens op weg was naar een gereformeerde middelbare school in het midden des lands om dit over te dragen aan de commissie, die op dat moment daar zijn intrek had genomen.

De deur van de school was open en ik liep naar binnen. In de hal stond een handjevol mensen aan een statafel een beetje te kletsen. Een kleine, net geklede man merkte mij op en zei: “Ah! Daar zal je de koerier met de examens hebben!” Hij liep me tegemoet en groette me hartelijk. Ik schudde zijn hand en zei hem dat ik instructies had gekregen de envelop uit te reiken aan mevrouw Bijleveld. “Nou, dan moet zij het maar in ontvangst nemen”, zei hij. “Ans! Kom je even? Jij mag voor de examens tekenen.” De vrouw stelde zich aan me voor als mw. Bijleveld. Ik liet haar de vrachtbrief ondertekenen en gaf haar een kopie. Ze zei: “Moet ik mij niet legitimeren?” “Nou, dat lijkt me in dit geval niet nodig”, antwoordde ik, waarop de man haar bijviel en zei: ”Ja, het gaat wel om examens hè?” Ik keek enigszins verbaasd van de een naar de ander en probeerde in hun gezicht een spoor van sarcasme te ontdekken. Meenden ze dit nou of was het docentenhumor? Nee, ze leken serieus.

“Beste mevrouw,” begon ik, “ik kom hier binnenlopen en ik word zonder mij bekend te maken herkend als ‘de koerier die de examens komt brengen’. Toen ik uw naam liet vallen bij deze man,” zei ik terwijl ik in de richting van de mannelijke docent knikte en hem even aankeek, ”wist hij meteen dat ik u bedoelde en u bent niet verbaasd dat u aangezien wordt voor mevrouw Bijleveld. Dus tenzij u samen een vooraf ingestudeerd en zeer geloofwaardig toneelstukje aan het opvoeren bent, lijkt me de kans dat u níét diegene bent die hier op mijn papier vermeld staat net zo groot als dat ik hier de school in kom lopen om een terroristische aanslag te plegen.” Verbaasd keken ze me aan. “En ik ben hier bij de ingang ook niet gecontroleerd”, voegde ik eraan toe. Ze begonnen te lachen. “Haha! Zo hadden we het nog niet bekeken. Je hebt ook wel gelijk. Wil je koffie?”

© Sjaak van Haaster – Tekstbureau de Taalformule

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s